Het verhaal van oprichter Julian: waarom ik My Heartspace heb opgebouwd

Als je iets dierbaars toevertrouwt aan een app, wil je weten wie erachter zit (althans, dat zou ik zelf willen).

Wie zorgt ervoor dat jouw laatste woorden echt aankomen? Dat jouw digitale nalatenschap veilig is, bewaard blijft en op het juiste moment bij de juiste persoon terechtkomt? Dat begrijp ik. En daarom wil ik, Julian van der Wijst, eigenaar van My Heartspace, mijn verhaal met je delen.

Veel oprichters blijven liever op de achtergrond. Achter een scherm, een functietitel of een merk. Maar My Heartspace is gebouwd op iets anders. Op verbinding. Op de overtuiging dat we pas echt raken als we durven te laten zien wie we zijn.

De reden dat ik mijn verhaal deel is omdat deze app niet ontstaan is uit een marktonderzoek of een businessplan, maar uit een diep persoonlijke ervaring. Uit mijn verlies. Uit mijn eigen angst om vergeten te worden. Wat ik bouwde, begon met een eenvoudige maar confronterende gedachte:

Wat als ik er straks niet meer ben en niemand weet wie ik echt was?

Als kind was ik al gefascineerd door computers. Natuurlijk speelde ik ook spelletjes, maar het ging me vooral om iets anders. Ik wilde snappen hoe het werkte. Waarom iets gebeurde als je ergens op klikte. Wat er achter de schermen zat.

Mijn oom Hans en mijn vader zagen die nieuwsgierigheid en moedigden me aan. Ze hielpen me met de eerste stapjes in programmeren. Vooral Hans, zelf programmeur, nam vaak de tijd om dingen uit te leggen. Met geduld en plezier liet hij me zien hoe je iets kon bouwen, van niets naar iets dat echt werkte.

Hij gaf me ook mijn allereerste laptop. Dat was misschien maar een simpel apparaat, maar voor mij betekende het alles. Vanaf dat moment zat ik vaak urenlang te puzzelen. Uitzoeken. Proberen. Maken. Dat gevoel van iets creëren met alleen je hoofd en je handen liet me niet meer los.

Hans was de eerste persoon in mijn leven die overleed. Ik was nog jong en het maakte diepe indruk. Hij was iemand tegen wie ik opkeek. Iemand die me liet zien dat je dingen kon bouwen, dat je met kennis iets kon betekenen. Ergens voelde het oneerlijk, ik had nog zoveel van hem willen leren. Ik bleef achter met veel verdriet en een groot gemis. Uiteindelijk is hij wellicht mijn grote inspirator geweest om te starten met de opleiding tot Software Engineer.

Zonder Hans was ik daar misschien nooit terechtgekomen.

”On paper, I had everything but inside, I felt empty.
Julian van der Wijst

In een periode van een paar jaar verloor ik meerdere ooms en een tante. Stuk voor stuk mensen die midden in het leven stonden. Met gezinnen, werk, toekomstplannen. En ineens waren ze er niet meer.

Ze overleden allemaal op relatief jonge leeftijd. En dat raakte me dieper dan ik op dat moment kon bevatten. Tot dan toe was de dood iets waar je over hoorde, iets dat bij anderen gebeurde. Maar nu kwam het dichtbij. Té dichtbij. En ergens begon zich iets in mij vast te zetten. Het idee dat dit míj ook zou kunnen overkomen. Niet ooit, maar misschien wel binnenkort.

Eind twintig begon die gedachte me steeds vaker bezig te houden. Wat als ik ook niet oud zou worden? Wat als het over een paar jaar al afgelopen is? De angst kroop langzaam naar binnen. Eerst als een gedachte. Later als een gevoel dat ik niet meer goed kwijtraakte.

Ik begon te worstelen met vragen: Wat wil ik nalaten? Wat zou er dan over blijven als ik er niet meer ben? Had ik wel iets achtergelaten, iets dat ertoe doet? Iets wat blijft, als ik er zelf niet meer ben.

Op mijn zeventiende begon ik bij Philips Medical als programmeur. Een waardevolle eerste kennismaking met de medische softwarewereld. Toen ik twintig was, maakte ik de overstap naar Itelligence, een IT-consultancybedrijf. Daar groeide ik verder en werd ik na mijn afstuderen, op mijn vierentwintigste, lead developer. Voor die leeftijd was dat vrij uitzonderlijk. Ik had niet alleen de verantwoordelijkheid over systemen, maar ook over mensen en processen. En dat groeide al snel uit tot meer.

In diezelfde periode begon ik samen met twee vrienden en een investeerder aan een nieuw idee: Anycoin Direct, een platform voor het kopen en verkopen van cryptocurrency. We waren een van de eersten in Europa. Wat begon als een klein experiment groeide uit tot een groot succes.

We kregen een officiële bankvergunning en hadden uiteindelijk meer dan 700.000 gebruikers. En dat met een team dat pas veel later echt begon te groeien. In de beginjaren was ik namelijk de enige programmeur. Alles wat je zag of gebruikte op het platform had ik zelf gebouwd. Van de frontend tot de backend, van de database tot de beveiliging.

Juist die beveiliging werd mijn specialisatie. Bij een platform dat dagelijks grote geldstromen verwerkt en te maken heeft met gevoelige data, is veiligheid geen bijzaak. Het is de kern. Alles moest kloppen: versleuteling, toegang, authenticatie, audits, compliance. Die verantwoordelijkheid droeg ik jarenlang en dat gaf me niet alleen kennis, maar ook het vertrouwen dat ik later nodig zou hebben om iets als My Heartspace te bouwen.

Toen we groter werden, werd ik CTO. Die rol gaf me het overzicht en het inzicht dat ik in staat was om een technisch complex en veilig platform op te bouwen en te onderhouden. Die ervaring vormt tot op de dag van vandaag de basis onder alles wat ik doe.

Op papier had ik alles: succes, erkenning, financiële vrijheid. Maar vanbinnen voelde het leeg. Maar de druk nam toe. De paniekmomenten kwamen vaker. Ik had jarenlang alles gegeven, maar voelde me steeds verder afdrijven van mezelf. Rond mijn tweeëndertigste was het op. Een burn-out.

En dan zit je daar. Alles is gelukt en toch voelt het alsof je bent kwijtgeraakt waar het eigenlijk om draait.

Na mijn burn-out wist ik één ding zeker: zo kon het niet verder. Ik moest afstand nemen. Niet alleen van het werk, maar ook van de manier waarop ik leefde. Alles stond in het teken van presteren, doorgaan, overleven.

Dus ik besloot iets te doen wat totaal niet in mijn aard lag: ik liet alles los.

Ik stopte met werken binnen het bedrijf, verkocht spullen, kocht een camper en vertrok samen met mijn toenmalige partner Sabine op reis door Europa. Geen eindbestemming, geen strak plan. Alleen rust en ruimte.

Die reis werd uiteindelijk niet alleen een mooie reis langs verschillende kustplekken maar dat werd ook een reis naar binnen, naar mijn gevoel en gedachtes. Voor het eerst in jaren had ik tijd om stil te staan. Om te voelen. Mijn dagen vulden zich met lezen, sporten, wandelen langs verlaten stranden. Alles wat ik jarenlang had weggedrukt, kwam langzaam bovendrijven.

Maar ook daar, in die rust, bleef de angst op de achtergrond aanwezig. Angst om dood te gaan. Angst dat alles wat ik had meegemaakt en opgebouwd zomaar zou verdwijnen. Dat mijn herinneringen, mijn gedachten, mijn stem gewoon zou verdwijnen.

Die gesprekken voerden Sabine en ik steeds vaker. Wat zou je eigenlijk willen achterlaten als je er niet meer bent? Hoe kun je een bericht achterlaten voor na je dood? En vooral: waarom bestaat daar nog geen goede manier voor?

We begonnen te schetsen. Ideeën te noteren in een aantekenboekje. Wat als er een app zou zijn waar je op je eigen manier je herinneringen kon vastleggen voor later? Niet vanuit controle, maar vanuit liefde. Geen juridisch document, maar een boodschap uit het hart – een liefdevolle afscheidsboodschap voor later.

Langzaam ontstond daar het eerste zaadje voor wat later My Heartspace zou worden.

Die maanden onderweg gaven me rust. Voor het eerst in lange tijd voelde ik ruimte in mijn hoofd. En langzaam begon er weer iets te kriebelen. Niet vanuit druk of ambitie, maar vanuit verlangen. Het verlangen om weer iets te maken wat er echt toe doet.

Langzaam keerde het vlammetje terug. Ik pakte mijn laptop erbij en begon wat te experimenteren. Kleine dingen eerst. Prototypes. Schetsen omzetten in code. De ideeën die we op het strand hadden opgeschreven, kwamen tot leven.

We dachten na over hoe zo’n platform eruit zou moeten zien. Wat je als gebruiker zou moeten kunnen. Wat belangrijk is als je iets wilt nalaten dat echt aankomt. We hadden eindeloze gesprekken: over veiligheid, over timing, over woorden die blijven.

We wilden dat het een plek werd waar liefde voort kan leven. Waar mensen hun stem kunnen vastleggen. Niet omdat het moet, maar omdat het mag. Omdat iedereen het verdient om herinnerd te blijven.

Beetje bij beetje bouwde ik de eerste versie van de app. En elke keer als er iets werkte, groeide het vertrouwen. Het kostte tijd. Heel veel tijd. Uiteindelijk zouden er nog zeker twee jaar overheen gaan voordat we tevreden waren met wat er stond.

Maar het stond er.

My Heartspace werd geboren als antwoord op een vraag die diep van binnen leefde: Hoe zorg je dat jouw liefde, jouw woorden, jouw verhaal blijft, ook als jij er niet meer bent?

Hoewel de rust van de reis me goed had gedaan, begon het echte werk pas toen we weer thuis waren. Het bouwen van een app als My Heartspace bleek zwaarder dan ik had verwacht. Niet alleen technisch, maar ook mentaal.

In het begin deed ik het meeste zelf. Urenlang ontwerpen, coderen, testen, herschrijven. Zoals dat vaak gaat bij perfectionisten: ik maakte tientallen versies, gooide dingen weer weg, luisterde naar adviezen, verloor soms even mijn eigen koers en begon opnieuw.

Tegelijkertijd liep ook de verkoop van Anycoin Direct, wat veel tijd en energie vroeg. Om toch voortgang te houden met My Heartspace schakelde ik een aantal externe programmeurs in. Mensen die ik vertrouwde en die me hielpen om het project technisch verder te brengen. Maar de visie, de keuzes, de kern: die lagen bij mij.

Om het nog intenser te maken kreeg ik in diezelfde periode de diagnose ADHD. Veel puzzelstukjes vielen op hun plek. De onrust, de onvoorspelbare energie, het vermogen om ergens volledig in op te gaan en daarna ineens niets meer te kunnen. Het kreeg een naam, begrip voor mezelf en dat gaf wat lucht.

Het bouwen ging niet altijd soepel. Maar elke stap bracht me dichter bij wat ik voor ogen had: een veilige plek voor herinneringen, waar mensen hun liefde kunnen laten voortleven. Dat bleef de drijfveer. Altijd.

”Het gaat om mensen. Om verhalen. Om liefde die niet verloren mag gaan.”
Julian van der Wijst

Vanaf het begin was voor mij duidelijk: dit moest iets worden dat ik helemaal zelf kon dragen. Geen investeerders, geen druk van buitenaf. Ik wilde dat het oprecht bleef. Dat elke keuze gebaseerd kon zijn op inhoud, niet op winst.

Ik bouwde My Heartspace met mijn eigen spaargeld. De techniek, de beveiliging, de infrastructuur, het ligt allemaal in mijn eigen handen. Zelfs nu, jaren later, beantwoord ik persoonlijk de vragen van gebruikers. Niet omdat dat efficiënt is, maar omdat het hoort bij wat ik wil uitstralen: betrokkenheid, verantwoordelijkheid en betrouwbaarheid.

Vertrouwen ontstaat niet uit woorden, maar uit wat je daadwerkelijk doet. Zeker bij een app als deze, waar mensen hun meest dierbare herinneringen aan toevertrouwen, moet je als maker laten zien dat je het meent.

En ik meen het.

Deze app draait niet om marketing of slimme functies. Het gaat om mensen. Om verhalen. Om liefde die niet verloren mag gaan. En daarvoor wil ik er helemaal staan. Nu, en in de toekomst.

My Heartspace is geen app die toevallig goed uitkwam. Het is gebouwd vanuit een diepe behoefte. Eerst die van mijzelf, later ook die van anderen.

Het is bedoeld voor mensen die iets willen nalaten, maar niet goed weten hoe. Voor wie voelt dat het einde dichterbij komt en nog iets wil zeggen. Voor wie bang is om vergeten te worden, of juist bang is om zelf te vergeten wat belangrijk was.

Ik ben geen therapeut. Geen coach. Ik ben iemand die weet hoe het voelt om die angst van binnen te dragen. Om te denken: wat blijft er over als ik er niet meer ben?

Wat ik wél kan, is bouwen. En wat ik wél heb, is de kennis om iets te maken dat veilig, eenvoudig en liefdevol is. Een plek waar mensen hun stem kunnen vastleggen. Op hun manier. In hun woorden. Met hun beelden, hun stem, hun verhaal.

My Heartspace is gemaakt voor iedereen die gelooft dat liefde niet stopt bij de dood. En dat herinneringen méér zijn dan foto’s in een mapje.

Het is een manier om te blijven. Niet zichtbaar, maar voelbaar. Niet elke dag, maar precies op het juiste moment.

Wat de toekomst brengt, weet niemand. Maar wat ik hoop, is helder.

Ik hoop dat My Heartspace mag uitgroeien tot een platform dat mensen écht helpt. Niet door groot te zijn in cijfers, maar door groot te zijn in betekenis. Een plek waar elke boodschap telt. Waar iedere stem wordt gehoord, ook als iemand er niet meer is.

Ik droom van een wereld waarin het normaal is om stil te staan bij wat je wilt nalaten. Niet als iets zwaars, maar als iets moois. Iets dat rust geeft. Aan jezelf, en aan de mensen van wie je houdt.

Als ik zie dat iemand troost vindt in een hartbericht, als een kind op zijn achttiende iets leest van een ouder die er al jaren niet meer is, dan weet ik waarvoor ik het doe.

Dat is mijn diepste drijfveer: bijdragen aan iets dat blijft, zodat de liefde niet eindigt met het leven.

Uiteindelijk is dat mijn grootste drijfveer: bijdragen aan iets dat blijft, zodat liefde niet eindigt met het leven.

Julian van der Wijst

Misschien denk je er al langer over na. Of misschien schuif je het, net als zovelen, liever nog even voor je uit.

Maar ergens weet je het wel: er komt een moment waarop je niet meer kunt zeggen wat je nog wilde zeggen. Een verjaardag die zonder jou gevierd wordt, een stoel die leeg blijft aan tafel, of dat ene zinnetje dat nooit meer wordt uitgesproken.

En juist dan kan een liefdevolle boodschap van jou het verschil maken. Voor de mensen die je het meest lief zijn. Iets wat blijft. Iets wat raakt.

My Heartspace is gemaakt om die stap makkelijker te maken: ons platform biedt een veilige plek voor jouw woorden, herinneringen, adviezen of simpelweg: “ik hou van je.” Je hoeft niet alles in één keer goed te doen. Je kunt elk hartbericht op elk moment aanpassen, uitbreiden of verwijderen. Wat je schrijft is niet definitief, het groeit met je mee.

Begin gewoon met één bericht. Soms is dat al genoeg om voor altijd te blijven bestaan in het hart van een ander.

Download de app, blader door de vragen of maak je eerste bericht met tekst, video, foto’s of je stem. Wat jij deelt, blijft. Voor later. Voor altijd.